چیزی واقعاً باشکوه در شعر و ادبیات به هر زبانی وجود دارد. میتوان گفت شعر در عالیترین شکل آن زبان است، جایی که هر تعبیری قابل تصور و غیرقابل درک واژهها کشیده میشود و به نمایش گذاشته میشود. چیزی جادویی در کلمات وجود دارد و شعر این ظرفیت را دارد که بر این جادو تسلط داشته باشد، نه رام کردن آن، نه، بلکه دقیقاً برعکس: به آن فضا و هدفی بدهد تا بیرحمانه و آزادانه بدود.
با زبان فارسی، من همیشه این جنبه جادویی را قوی تر و حضوری یافته ام. شاید تعصبی است که در اینجا صحبت میکنیم (بالاخره، هرگز نمیتوان تأثیر زبانی را که با آن بزرگ شدی و اولین جملات خود را با آن بیان کردی نادیده گرفت) یا شاید با قضاوت از واکنش تند بسیاری از چهرهها به شعر فارسی، مانند زبان مولانا. مولانا یا خیام، ذره ای از حقیقت عینی در احساس وجود دارد. به هر حال، شعر فارسی، برای من، همیشه در متقاعد کردن افراد خارجی به یادگیری زبان، مهم نیست که در ابتدا به دلیل سیستم های نوشتاری متفاوت، دشوار به نظر برسد. به هر حال، تعداد کمی از روحها با شنیدن این جمله از هیبت و اشتیاق نتوانند اوج بگیرند:
“چون یاد تو می آرم خود هیچ نمی مانم”
"افکار تو چیزی از من باقی نمی گذارد." – سعدی، شاعر پارسی گوی قرن سیزدهم
و این شعر کلاسیک ماست. اما امروز به قدری نزدیک و صمیمی به قلب ما زنگ می زند که انگار 900 سال فاصله ای بین ما نیست. این جادوی سعدی است. جادوی شعر.
شعر فارسی در قلب ایرانیان جایگاه ویژه ای دارد. بسیاری از متداول ترین ضرب المثل های ما در واقع از شعر کلاسیک گرفته شده است (آواز دهل شنیدن از دور خوش است، در لغت به معنای "صدای طبل از دور بهتر به گوش می رسد" » یک ضرب المثل بسیار رایج فارسی است و در واقع بیتی از شعری از خیام است. عشق ما به شعر تا آنجا پیش می رود که بسیاری از ایرانیان حتی سعی می کنند از آن رهنمودهای معنوی استخراج کنند. سنت فال حافظ که استفاده از اشعار حافظ برای فالگیری است، در بسیاری از خانواده ها رواج دارد، به ویژه در شب های خاص مانند سال نو یا شب یلدا، جشنی که در "طولانی ترین و تاریک ترین شب سال" جشن گرفته می شود."
به خاطر همین عشق و دلبستگی فراوان به شعر بود که بعدها 27 شهریور در تقویم ایران به عنوان روز ملی شعر فارسی نامگذاری شد، مصادف با سالروز درگذشت شاعر ایرانی محمدحسین بهجت تبریزی (1988-1906) که بیشتر شهرت دارد. با نام مستعار شهریار .
شهریار در درجه اول به خاطر نوشتن به دو زبان آذری و فارسی شهرت دارد. در واقع او را یکی از اولین آذربایجانی های ایران می دانند که مجموعه شعر قابل توجهی به زبان آذری سروده است. معروف ترین اثر او حیدر بابای سلام (1954) در واقع در بین آذری زبانان محبوبیت دارد و به بیش از 30 زبان ترجمه شده است. بسیاری از شعرهای او با مضامین تراژیک آمیخته است و از حافظ و فردوسی الهام گرفته است.
روز ملی شعر فارسی فرصت خوبی برای من فراهم کرد تا در مورد شعر فارسی صحبت کنم. در اینجا فهرستی از تأثیرگذارترین شاعران فارسی زبان و مشارکت آنها در زنده نگه داشتن و شکوفایی زبان فارسی آورده شده است. ممکن است برخی از آنها را نیز بشناسید.
ابوالقاسم فردوسی طوسی نویسنده شاهنامه ("کتاب شاهان") است که یکی از طولانی ترین منظومه های حماسی جهان است که توسط یک شاعر ساخته شده است و حماسه ملی ایران بزرگ که حاوی داستان های شگفت انگیز بسیاری از قهرمانان اساطیری ایرانی است. به عنوان رستم از فردوسی بهعنوان تأثیرگذارترین شخصیت در ادبیات فارسی و یکی از بزرگترین چهرههای تاریخ ادبیات یاد میشود. بسیاری بر این باورند که دلیل کمابیش زبان فارسی امروزی در بیش از 1000 سال پیش، شاهنامه و تأثیر زبانی ماندگار آن است.
خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی که با نام مستعار حافظ شناخته می شود، از نظر بسیاری از ایرانیان به عنوان شخصیتی بزرگ که الهام بخش بخش عمده ای از ادبیات فارسی بوده است، شناخته می شود. دفتر شعر او تقریباً در هر خانوار فارسی زبان یافت می شود و بسیاری از بیت های او به ضرب المثل های رایج تبدیل شده بود. او همچنین بیش از هر نویسنده دیگری بر نگارش فارسی پس از قرن چهاردهم تأثیر گذاشته است. از اشعار او برای فالگیری، در موسیقی سنتی ایرانی، هنرهای تجسمی و خوشنویسی ایرانی استفاده می شود.
ابومحمد مصلح الدین بن عبدالله، معروف به سعدی، در شیراز متولد شد و از شاعران و نثر نویسان بزرگ پارسی زبان در دوره قرون وسطی بود. تسلط او بر زبان بی چون و چرا است و کیفیت نوشته هایش لقب «استاد گفتار» را در میان ایرانیان به ارمغان آورده است. جادویی ترین عنصر شعر سعدی این است که در ابتدا چقدر ساده به نظر می رسد، اما در واقع چقدر عمق معنا و زیبایی آن در سطرها جاری است. همه می توانند سعدی را بخوانند و چیزی از آن به دست آورند، در حالی که دانشمندان در لایه های متعدد معنا عمیق تر خواهند شد و زیبایی واقعی هر کلمه و خط را آشکار می کنند.
بنی آدم (به معنای «فرزندان آدم») یکی از معروف ترین اشعار اوست که بر روی فرش دستباف بزرگی که در سال 2005 بر دیوار اتاق جلسه در ساختمان سازمان ملل در نیویورک نصب شده بود، حک شده است. این شعر بدون توجه به موانع و برچسب های اجتماعی، بر وحدت در نوع بشر تأکید می کند.
جلال الدین محمد رومی که در ایران با نام مولانا / مولوی («ارباب ما / مولای من») و در جهان به عنوان مولانا شناخته می شود، شاعر، دانشمند، متکلم، و عارف صوفی ایرانی قرن سیزدهم میلادی بود که اصالتاً اهل کبیر بود. خراسان در ایران بزرگ. نفوذ مولانا فراتر از مرزهای ملی و تقسیمات قومی است: ایرانیان، تاجیک ها، ترک ها، یونانی ها، پشتون ها، سایر مسلمانان آسیای میانه و مسلمانان شبه قاره هند از میراث معنوی او در هفت قرن گذشته بسیار قدردانی کرده اند. اشعار او به طور گسترده به بسیاری از زبان های جهان ترجمه شده است. ترجمه های آثار او بسیار محبوب است، به ویژه در ترکیه، آذربایجان، ایالات متحده (در واقع محبوب ترین شاعر آنجا) و جنوب آسیا. از او به عنوان "شاعر شادی و عشق" یاد می شود.
تبلیغات☆افزایش بازدید و افزایش فروش☆ در ارم بلاگ
مشاهده
وبلاگ هنرها و صنایع دستی
مطلب مرتبط
طرز تهیه نوشیدنی خنک توتفرنگی و لیمو
